محاورات

رویدادهای زمان ما

2011-12-16T17:26:00.002+03:30

درباره هر رویداد

لحظه ایست رخ دادن

زمان از اینجا آغاز می شود

...

لحظه تولد زمان

لحظه شروع رویداد

لحظه شکل گیری یک هویت

لحظه بروز یک هویت

لحظه ای که به درازای زمان، برایمان ماندگار می شود

...

از این روست که دیگر پایانی نیست پس از لحظه آغاز

هر رویدادی را که در این لحظه، تولدش را باید جشن گرفت

رویدادی می شود برای همیشه

...

هر خطی که نقطه ای از زمان آغازش بود، پایانی پیدا نکرد

و اکنون با همه این خطوط زندگی می کنم

و اکنون در انتظار نقطه ها و در پی آن خط های جدیدم

جوانی

2011-11-18T14:39:00.000+03:30

جایگاه یک لحظه
حاصل یک نگاه
لذت بوسه ای
شادمانی از درون
حضور دیده شده
...
چه اتفاقی بود؟

حرکت

2011-06-09T15:08:00.000+04:30

حرکت، نه بخشی از یک رویداد
حرکت، همه رویداد
همه رویداد داستان ساز زندگی مان
داستان ساخته شدنها و ویرانیها
داستان برپایی و اسقاط
...
فهم لحظه حرکت
فهم وجود حرکت
فهم حرکت
لذت حرکت
لذت نه فقط برشی
لذت پرتابی در میانه حرکت
...
افتادن، با چشم بسته روی سطح
فهم لحظه افتادن
فهم لذت افتادن

موسیقی

2010-09-17T11:04:00.001+04:30

رنگ زمان و مکان می گیرد این بار هم
صدایی که برمی آید
صدا، صدا، صدا
صدای هر لحظه
صدای هر نقطه
...
صدا می آید و می رود
صدایی که نمی بینیمش
در هر لحظه زمان به گوشمان می خورد
در هر نقطه مکان تجربه اش می کنیم
زمان دیگر و مکان دیگر، اما نیست
دیگر که می شود، صدا نیست می شود
...
من اما هستم
تو هستی
ذهنمان
صدایی است که برای ما می ماند، در درونمان
صدایی است که نیست نمی شود
صدایی که همیشه می ماند و همه جا
موسیقی متولد می شود
صدای نیست نشونده
...
صدایی که موسیقی شده
هر زمانی و هر مکانی
هنوز می فهمد زمانش و مکانش و حالتش را
موسیقی شنیده شده در آن روز
موسیقی جاری در آنجا
موسیقی تجربه شده در آن حالت
اکنون که دیگر در من است، در ذهن من
و در ذهن تو
بوی همان زمان و همان مکان و همان حالت در اوست
برای تو، برای من
...
تجربه دیگریست موسیقی
تجربه دیگریست از تجربه ما
یک بار دیگر به دست می دهد تجربه ای
تجربه ای این بار در درونمان

موسیقی تکامل یافته

تجربه تکامل یافته
...
تجربه ثانوی
باززاییده به دست موسیقی
رنگ و بوی دیگری دارد از تجربه اصلی اش
دوست داشتنی است، دوست داشتنی

اتفاق

2010-08-28T17:45:00.002+04:30

اتفاق یک دیگری است در زندگی ما
دیگری همه آنچه پیش می آید
...
اتفاقی که خودساخته است
لحظه ای که دیگری از خود بیرون می زند
اتفاقی که از جانب دیگری است
دیگری سرزده از دیگری
...
سفرم بیگانه است با برنامه همیشگی
گاهی باید اتفاقات، سفر را پیش برند
...
چه می کنیم با دیگریهایمان؟
چه می کنیم با اتفاقات؟

گذر، باد، سری که بر سوی دیگر دارم

2010-06-11T08:16:00.003+04:30

زمان گذرنده، بر من
نه به سان عقربه های ساعت
نه به یک صورت، نه به یک سرعت
نبود این یک سال گذرنده بر من
همچون هر سال قبل از این اش
...
سرم را به آسمان ام می گردانم
هنوز سربرمی گردانم
بادها می وزند
هنوز بادها می وزند
درختان بلند سبز کنار من سر به آسمان ساییده اند
باد به رقص شان وامی دارد
آسمان به رقص افتاده است، در نگاه من
باد ابرها را هم می آورد و هم می برد
زمین در جابجایی است انگار، زیر پای من
...
حرکت همه چیز، زیرپا و بالای سرم
در اختیار باد
زمان ام را هم باد با خود می برد

خودم را هم

...

پلک هایم را تندتر به هم می زنم

روایتی دیگر از یک رویداد

2010-04-26T15:52:00.002+04:30

برای او که می خواهد
در این دوران عسرت
حضور او
او که اینجاست
آمدنی به ناگاه
تجسم همان مزه قدیم
...
در این روزها
در آنچه که نیازش طلبیدنیست
چه فکری از این حضور می توان داشت؟
همیشه او از آنجا می آید که فکرش را هم نمی توانستی بکنی
...
اکنون اینجاست
در این باریک مرز بین خود و دیگری
که نه می توان خودش خواند و نه دیگری
...
راهی را در دیدنش طی می کنی
آینه ای از خود
حضور دوباره ات
خواستنیست، خواستنی

به خاطر باران، که می بارد بر سرِ ما

2010-02-28T03:11:00.002+03:30

از یک باران، باران تند بی آرامش، با بی شمار قطراتش
یک قطره
یک قطره، جایی در میان آسمان و زمینش، در یک لحظه
تجسم تمام باران
...
یک لحظه
یک لحظه از یک دیدار شاید
یک لحظه از یک نگاه، از یک صدا
یک لحظه از یک برخورد
یک لحظه از یک عبور
تجسم همه عمر
...
جای عبور نوک یک قلم بر صفحه ای از کاغذ
جای حضور یک رنگ بر یک بوم
اهمیت نقطه ای از کاغذ که قلم عبورش از اوست
انعکاسی از یک مفهوم که به رنگی نقش برمی بندد
همه همان یک لحظه
همه همان یک قطره
...
نقطه ای از این گستره همه مکان ها، همه زمان ها
تکه ای از وجود انسان
حضوری شاید
عبوری گویا
در همه روشن و خاموش شدن های هر شب و هر روز
...
قطره از آسمانش بر زمین رسید و جاری شد
لحظه گذشت و لحظه های بعدی هم از پی اش
نگاه عبور کرد
صدا خاموش شد
راه ها به مقصد خود رسیدند
...
رنگ ها همچنان در جریان خیابان
انعکاس روشنی در قطره آب جاری روی زمین
...
و باران بارید
چه بارانی

گودال آب

2009-12-20T18:27:00.003+03:30

گودال آبي بر كف خيابان

تولد با باران

مرگ با خورشيد

...

نشسته در گوشه اي

زيرپاي عبورها

زير چرخ ماشين ها

و با رنگ آسمان

...

جايي نيست، جز اينجا

آسمان

2009-12-13T18:33:00.002+03:30

هرکجا شاید باشی

هرکجا هستی

هر لحظه ای

هر حالی

داری، آسمان را

...

آسمان با توست

از دستش نمی دهی

به هر رنگی هم که باشد

شبش یا روز

طلوع یا غروب

پاک یا آلوده

تو را گریزی نیست

تو را پناهی هست

...

دل من خوش است

آسمان همین جاست

نام ها

2009-11-14T20:09:00.001+03:30

برای همه کسان
برای همه مکان
برای هر آنچه داریم
برای هر آنچه می شناسیم
نامی که می نهیم
...
بی نام وجودی قائل نیستیم
نامی که برایمان می نهند
نامی که برایشان می نهیم
گذر هر چیز از کلمه
گذر کلمه ای بر فراز هر چیز
که نامی می نهیم
...
تمام کنش خود با دیگری
تنها با نام هایی که خود نهاده ایم

درد، در بين

2009-10-15T16:21:00.003+03:30

براي ما
در بين ما
بين من و تو
تو و او
او و من
آنچه كه در بين است
درد است، درد
...
به شكل حسرت دورافتادگي
به صورت نفهميدن ديگري
به شمايل بيان كلمات
به رنگ برخورد بين دو فرد
حتي در تمام لذت يك رابطه
درد، در بين است
حتي اگر در اين بين، هيچ هم نباشد
...
جايي براي فرار نيست
كسي براي تو بدون درد نيست
همه زندگي جمعي ما
همه روابط ما
بر پايه دردها
درد، محصول همه حضور فرد
...
ماييم و همه دردهامان

رقص

2009-09-08T14:24:00.003+04:30

نغمه ای
میدانی
اویی در میان دست ها
پاهایی بر زمین
سری بر آسمان
رقصی
...
آنچه که در لحظه اش روی می دهد
جدا شدن از لحظه
به کمال رساننده یک نغمه
گریز از یک جا، سکون
رقص یک گذر است، به تمام
...
انسان گریزان
انسان رها شده
انسان در چرخ
انسان بی مکان
انسان در گذر
انسان در حرکت
انسان بدون دیدن
انسان رقصنده
...
ساز من خاموش است
شهر، بی میدان
سرم بر زمین
پایی نمانده
بی کسی در دست ها
گاه بی رقصی است
...
این منم
می رقصم تا نغمه ها را بنوازند
می رقصم تا میدانی آید
می رقصم تا به دست آید کسی
می رقصم تا برقصم

ابراز خود – خود بودن

2009-08-19T17:38:00.001+04:30

حضور خود در میان دیگری ها
حضوری به یک رنگ
حضوری از یک جنس
بیان خود، جداکننده از دیگری
...
خودی که ابراز می کند
خود را ابراز می کند
من، من، من
ابراز کننده، خود نیست
ابراز کننده آنچه دیگری می پسندد، ابراز می کند
ابراز کننده دیگری را ابراز می کند
ابراز کننده از خود فاصله می گیرد و تصورش بیان خود است
ابراز کننده، دیگری است درواقع
...
خود، خود خود
جدا از دیگری
نیازی به ابراز ندارد برای دیگری
خود است
دیگری نیست
در تب و پی دیگری نیست
خود، یکتاست
خبر از خود نمی دهد
جای خود مشخص است، در خود
...
خود را ابراز نکن، نمی بینمت
خود من را نمی بینی، ابرازی در کار نیست

خستگیهایم

2009-08-15T10:41:00.000+04:30

چشمان بینای من
دیدنی ها
دیدن، دیدن، دیدن
پس از همه دیدن ها، خستگی
...
من، انسان
حرکت، کار، زندگی
توان صرف شده
گذر زمان برای لحظه ها
خالی شدن از توان
خستگی، پر کننده جای خالی
...
چیز، چیز، چیز
یک چیز، تکرار یک چیز
تکرار، تکرار، تکرار
هرروز، هرروز، هرروز
اکنونم، خستگی
...
پس از همه دیدن ها
صرف شدن های توان
تکرار چیزها
خستگیهایم، پر می کنند جای همه چیز درونم را
همه چیز بیرون، تا خستگی باشد اینجا
...
خستگی مطلق، نیست
خستگی، مطلق نیست
آنجا که خستگی همه چیز را بیرون کند
آنجا که خستگی همه درون شود
چیزی جز خستگی نباشد
لحظه ای است که نامش مرگ است
مرگ، بودن همه خستگی است
مرگ پر می کند جای خستگی را
خستگی بیرون می شود
مرگ همیشگی می شود
...
دیدن می خواهم
حرکت می خواهم
به سوی چیز دیگر

خيابان

2009-08-04T15:49:00.001+04:30

خيابان عرصه اي براي ظهور شهر است
شهر ِ اجتماع
انسان هاي با هم
خيابان، فقط يك معبر نيست
گردآورنده شايد
دركي از بيرون در هياهوي همه زندگي
بدون خيابان حتي اگر ارتباط دهنده اي ديگر وجود داشت
بسياري از ديدني ها را نداشتيم
انسان ها خود را در خيابان نشان مي دهند
به صورت ساختمان ها، وسايل نقليه، مغازه ها
تا توسط ديگري ديده شوند
خيابان جايي براي به هم رسيدن ديگري هاست
خيابان با معنايي كه از گذر دارد، تو را يك جا رها نمي كند
تو از خياباني عبور مي كني تا به خيابان ديگري برسي
و خياباني ديگر درپي آن
و خياباني ديگر در مقصد
خيابان بايد باشد تا تمام اجزا كنار هم جمع شوند، در شهر
تا همه برسند به هم، در شهر
تا همه بگذرند
و به آن برسند
...
براي ما در اين روزها خيابان بهترين جا بود
خيابان فقط بود كه مي توانست جايگاهي باشد براي نمايش ما
حركت ما در خيابان بود كه به ظهور رسيد
همه ديگري ها، براي ديگري و در مقابل ديگري
خيابان جاي اين بود
خيابان جاي ما بود
شهر را ما مي سازيم، چون خيابان را در دست گرفته ايم
...
جاي ما خيابان است، خيابان

سربرگرداندن

2009-07-24T13:44:00.000+04:30

در نگاه های همیشه، روزمره
سرمان را گاهی برمی گردانیم
هربار که به سویی می نگریم
پیش می آید که سرمان را برگردانیم و به سویی دیگر بنگریم
راست به چپ، چپ به راست، جلو به طرفین، عقب به جلو
در یک زمان کوتاه سرمان را برمی گردانیم تا چیز جدیدی ببینیم
آنچه که در سربرگرداندن پیش می آید حرکتی است سریع برای تغییر آنچه که می بینیم
به نسبت زمان های دید ما، سربرگرداندن زمان کوتاهی می طلبد
در زمان کوتاه سربرگرداندن، چیزهای زیادی از مقابل دیدگان عبور می کند، می گذرد
...
گاهی مقیاس سربرگرداندن تغییر می کنند
در عمر یک فرد زمان چندروزه، چندماهه و یا حتی برسد به سال، یک لحظه است که روی می دهد تا نگاه تغییر کند
در عمر یک جامعه زمانی به اندازه تغییر یک نسل، همان یک لحظه است که سر برگردانده می شود
آنچه که دیده می شود تغییر می کند
رفتار هم متعاقب آن
...
آنچه که اکنون بر ما می گذرد
بخش هایی اش در روزهای پیشین عارض شد بر ما
و بخش های دیگرش در روزهای پس از این نیز پیش خواهد آمد
سری بود که در حال برگردانده شدن است
سر یک ملت از سویی به سوی دیگر برمی گردد
این گونه است که این همه سیل اتفاقات را دیدیم
و قطعا پیش و پس از همه این ها، دید تغییر خواهد کرد
...
حضور رنگ، بیان جمعی
نقش دین در چندین جایگاه، زنجیرکننده، آزادی بخش، اخلاق ساز، خشونت طلب، دیکتاتورپرور، دموکراسی ساز
نمایش قدرت، نیروی نظامی، نیروی جامعه
انسان ها، مرگ ها، دویدن ها
خیابان ها، پشت بام ها، میادین
مردمان، جوانان، زنان
تصاویر غیرحرفه ای، چشمان ما
حرکت های جوشیده از جمع، جوشاننده جمع
فریاد، شعار، سکوت
حس کردن اتفاقات خوانده شده در کتاب ها
دیدن صحنه های تا پیش از این دور از ما
امیدها، ناامیدی ها، تلاش ها
دست های بر آسمان، پاهای بر زمین
نگاه های اشک آلود از گاز، اندام کبود از ضربه ها یا سوراخ از گلوله ها
زنجیرهای بر دست بی شمار از انسان ها
آتش های شعله ور میان خیابان ها
موتورهای در حال حرکت به سوی مردم، سوخته در آتش
رسانه های دوست نداشتنی، بی رسانگی، افراد در مقام رسانه، شایعات
دروغ ها، توهین ها، تهمت ها
موبایل های بی اس ام اس، با دوربین
انتخابات، کودتا
نمادها به شکل اسامی، انسان ها، روزها، مکان ها، تصاویر
بیانیه، فصل الخطاب، قانون
جمعه ها، شنبه ها
نشاط، یأس، خشونت، آرامش
طبقات اجتماعی، شکاف ها، برخوردها
حزب، جبهه، جنبش
مردم، خس و خاشاک
چیزهایی اند که در این زمان کوتاه سربرگرداندن مان تاکنون دیده ایم
زمان کوتاه پر از رویداد
...
حرکت سریع سر ما که از سویی به سوی دیگر برمی گردد
زمان کوتاهی است از عمر جامعه مان و بشریت
اما به نسبت عمر ما نه چندان کم، شاید
آنچه که برای ما شاید مهم باشد
این ماییم که سربرمی گردانیم
تصمیم می گیریم که به کدام سو بنگریم، پس از این
همین روزهای سربرگرداندن
همین روزهای پرحادثه و حتی دردآور سربرگرداندن
تجربه ایست کمیاب، پر تاثیر
نه فقط بر فردای خود که حتی برای دیگری
و اینگونه است که دیده می شویم این روزها از سوی دیگران و از سوی آیندگان
بفهمیم خود سربرگرداندن مان را، بفهمیم

خوانده شدن

2009-06-25T13:33:00.002+04:30

در تمایلی از بودن
در سیالیت گاه و بیگاهمان
نوشته می شویم، می نویسیم گاهی
کلمه ها در پی هم
و سطرها بالای سر هم
تجربه ای از جاری شدن است
عبور مداوم
هستی ناگزیر ما شاید بدین سان به راه می افتد
...
گاه شاید اتفاقی دگر هم بیفتد
پلک هایی که باز می شوند
از میانشان سفیدی و سپس سیاهی چشم
نگاهی به سطور مداوم
می خوانند، می خوانند
...
خوانده شدن بر سرزمین ما
که چون آفتاب خورده ای، سوزان است
جایگاه یک سایه دارد، سایه
...
آنچه که پیش می آید چیست؟
گریز از یک احساس حتی، گریز از احساس
نه می شود گفت آن را
و نه می شود فهمید، حتی
یک تجربه فقط، یک نجربه
تجربه لحظه ای فراخ به اندازه زمان
...
حظی که می بریم
پایندگی ایستایمان

در مقابل بادهای همواره

یک انسان

2009-06-25T12:23:00.002+04:30

این من ام، یک انسان
کجایی و چیستی ام؟
...
انسان پیشین که خورشید را دوار پیرامون خود می دید
خود را نمی دید
فقط دیگری را می دید
که اندیشمندی نقد کرد این نگاه را
داستان چیز دیگریست، این ماییم که می گردیم
خود را ببینیم
...
این، خصیصه ای است انسانی
هرجا که باشی، خود و دیگری ها در حال حرکت
خود را ثابت می بینی و دیگری را در حال حرکت
و حتی در حال حرکت باشی و دیگری ثابت
دیگری را متحرک می بینی و خود را ثابت
...
انسان پیشین این نقد را بر خود نپذیرفت و رفت
انسان جدید آمد
انسان جدید اما از آن خلاصی کامل نیافت
که او هم هستی را بر مدار خود چرخنده دید
این آفت انسان است گویی
...
لازم است نیک بدانیم
که یک انسان
هرکدام از ما
نقطه ای است در طول زمان و در عرض مکان

باد

2009-06-20T09:36:00.002+04:30

در ذكر چهار عنصر زميني

كه شايد بويي از آسماني بودن، برده باشند

خاطره اي از گذشتگانمان

آب، آتش، خاك و باد

...

برايم شايسته تر، باد

بادي كه مي وزد

مي گذرد

بي قرار است، بي قرار

وجودش در بي قراريش

حاصل جابجايي سبك ترين جسم هستي، هوا

سراسر، رفتن است

حركتي هميشگي، بي خستگي

خود، نوعي از بودن است

و مي نوازد، مي نوازدمان

مي برد تمام آنچه را از من، بايد ببرد. مي برد

و حتي خودم را، براي خود

...

بايستم با دستان باز و چشمان بسته در آغوش باد

بنوازدم و ببرد مرا با خود، بوزم

باد، باد، باد

تخيل

2009-06-08T15:57:00.002+04:30

دركي كه خود، از پيرامونش دارد
از همه آنچه كه پيرامونش است
از همه ديگري ها
تماما ترجماني است كه در خود صورت گرفته
هر فرد با حساب خود است كه ارتباط مي گشايد
مي شناسد و مي فهمد
از اينجاست كه يك موضوع براي هر فرد، برداشتي منحصر به خود دارد
...
چگونه تصميم مي گيريم كه به چه طريق بشناسيم؟
تخيل شايد يك راه باشد
تخيل، آفرينشي از ديگري خارجي در درون است
آفرينشي كه وفادار به واقعيت نيست
و مگر هر كداممان در نگاه واقع گرايمان چقدر به واقعيت پايبنديم؟
واقعيت كه يكي است و ما، همه ما تصوير خودمان را ساخته ايم
پس تخيل كجا رخ مي دهد؟
...
از تخيل فرار نكنيم

دلواپسيم

2009-06-03T18:00:00.002+04:30

دلواپسي اين روزهايم
چه شده؟
امري كه از آينده مي آيد
به گذشته مي رود
...
جاي فرد كجاست؟
نقش جمع چيست؟
كوچك بودن دستم دلواپسيم را افزون مي كند
...
اينجا اگر باشي
قدم هم بزني
دلواپسي

آدامس

2009-06-03T17:41:00.002+04:30

آدامس دركي از زمان به اندازه يك وجه دارد
آغاز دارد صرفا، بي پايان
...
آدامس را كه در دهان مي گذاري تو آغازش مي كني
افراد يك جمع همه با هم خوردن آدامس را آغاز مي كنند
زمان پايانش اما متفاوت است
تا ابد مي تواند جويدن آدامس طول بكشد
اين مهم ترين تفاوت آدامس با ديگر خوردني هاست
از اينجاست كه آدامس هويتي غير از خوردن پيدا مي كند
گويي فناناپذير است اين موجود
به كف كفش ها مي چسبد
...
آدامس هايمان را بجويم، بجويم

دیدن- خواندن

2009-05-29T00:40:00.002+04:30

دیدن، درک آنچه است که نقش ها تصویرش کرده اند
خواندن، درک آنچه است که کلمات تعریفش کرده اند

هردویشان با چشم درک می شوند

...
میان دیدن و خواندن چه فاصله ایست؟
میان نقش ساختن و نوشتن چه مرزیست؟
هر مفهوم در ذات خود تعریف می کند که دیده شود یا خوانده شود؟
یا تفاوت تنها در دستان ماست که می کشند یا می نویسند؟
...

از این سؤالات می گذرم، می گذرم
فکر برخوردی ام که بین دوخالق روی می دهد
خالقی که می نویسد و خالقی که نقش برمی بندد
چگونه با هم به محاوره برمی خیزند؟

احساس رضایت

2009-05-29T00:35:00.000+04:30

چندی است که کمی احساس رضایت پیدا کرده ام
از خود، از خود خود
از اینکه خودم خود است
از اینکه فاصله اش را با دیگری حفظ کرده
نه در جداره بیرونی اش، که روابطش فرقی نکرده
در درون خود، خودش است
احساس رضایت پیدا کرده ام که دیگری را در خود جایی نیست
خودم هستم، خود خودم

عطر

2009-05-19T10:18:00.002+04:30

عطر، درك حالتي است از گل كه ديده نمي شود

فهم گل با چشمان بسته است

كنار گذاشتن بينايي و به كار بستن بويايي

در تقطير و ميعان مداوم گل، ديدني هايش گرفته مي شود تا بوييده شود

گاه حسي ديگر نيز اضافه مي شود، وقتي گلاب ساخته مي شود، چشيدن

...

عطر تداوم گل است

بي زمان كردن گل

بيرون آوردن گل از پنج روز و شش به سوي جاودانگي

عطر، جاويدان يك موجود فناپذير است

...

عطر درآوردن گل از حالتي از ماده به حالتي دگر است

از جامد به درآوردن گل به مايع

سيال كردن گل است و جاري ساختنش

...

عطر بي مكان كردن گل است

از جا به درآوردن گل

بي كرانگي مكان

عطر يك جا نمي ماند

و از همين روست كه حبسش مي كنند

...

اما همه گل ها عطر نمي دهند

آغوش

2009-05-15T01:55:00.002+04:30

آغوش یک مکان است؟
تجلی یافته یک حس است در مکان، شاید
آغوش، جدایی از مکان است، به نوعی
...
حس شدن تمام حضور
حضور همه انسان
انسان بیش از اندام
اندام آغوش ساز
...
بگشایید آغوشها را

فاصله ، هيچ

2009-05-12T16:21:00.002+04:30

فاصله را هيچ گويند، هيچ
فاصله تمام آن هيچ است كه بين دو چيز واقع شده
هيچي كه گاه زياد است و گاه كمتر
بين ما، خود و ديگري، هيچ است؟
مي دانم كه فاصله است
...
در جمع بين چيزها
فضايي كه چيزها اشغالش كرده اند
بيشترين حجم متعلق به هيچ ِ بين چيزهاست
اگر هيچ را برداريم، چيزها راحت تر دور هم جمع مي شوند
...
جمع انساني ما را هم فاصله ها مي سازد
همه چيز جمع، شامل هيچ هاست، هيچ

همه جا، یک جا

2009-05-08T16:57:00.003+04:30

گردی زمین ما
یعنی همه جا یک ارزش است
بیکرانگی آسمان
یعنی همه آنچه که زیرش است، برای او یکسان است
...
چه می شود که گاهی، جایی
ارزشی بیش از دیگران پیدا می کند؟
چه می شود که نام یک مکان، قدری بیشتر پیدا می کند؟
چه می شود که فردی، خود را یا خودمان را، تا سرحد دیوانگی با خود می برد؟
جایی که قدمی می نهیم، گاهی از آسمان هم برایمان خواستنی تر می شود
...
دل بریدن چیست؟

باران؟

2009-05-02T16:17:00.002+04:30

بارش باران، اين پديده جوي
حال ما را چرا دگرگون مي كند؟

...ببار اي ابر بهار

مبدأ آسماني اش
مقصد زميني اش
راه مستقيمش
زلالي قطره هايش
پاك كنندگي آبش
چيست دليل حس باران؟
كه در همه ادبيات و هنر و هرآنچه احساس آدمي است حضور دلپذير دارد

... آخ اگه بارون بزنه

چرا باران؟

بحث

2009-04-28T09:12:00.002+04:30

چرا بحث مي كنيم؟
چگونه بحث مي كنيم؟
نمي دانم
نمي دانم
...
بحث كه مي كنيم، دوستي ها را گاه فراموش مي كنيم
بحث كه مي كنيم، دشمني ها را گاه فراموش مي كنيم
بحث كه مي كنيم، ذهنمان گاه منجمد مي شود، بدون تغيير
بحث كه مي كنيم، پافشاري مي كنيم بر رأيمان صرف اينكه رأي ماست
بحث كه مي كنيم، به نتايجي مي رسيم كه پيشتر نرسيده بوديم
بحث كه مي كنيم، حرف مي زنيم، حرف
...
بحث ما جلوه اي از ابراز خودمان است
تفكيك هويتمان
كه هستيم
فقط هستيم

شوخي

2009-04-26T09:21:00.002+04:30

شوخي، انعكاس خود در ديگري است
شوخي خود كه ديگري را مي خنداند، صورتي از ديگري است كه در خود متبلور شده
شوخي ديگري كه خود را مي خنداند، مجالي است كه ديگري به خود برسد
...
شوخي فرصتي است كه هر فرد ديگري را
مي بيند
درمي يابد
بروز مي دهد
شوخي تمام فهم هر فرد از ديگري است
...
شوخي مي كنيم، شوخي

فراموشي - نقطه

2009-04-20T16:58:00.004+04:30

اگر فراموشي نبود

همه صداها كه به گوش مي رسند، در خاطر مي ماندند

همه تصاوير كه به چشم مي رسند، در خاطر مي ماندند

همه افكار كه از ذهن مي گذشتند، در خاطر مي ماندند

همه خستگي ها كه بر جان مي روند، در خاطر مي ماندند

همه نارضايتي ها كه بر خاطر مي گذرند، در خاطر مي ماندند

همه خواسته ها كه در ما به وجود مي آيند و معمولا برآورده نمي شوند، در خاطر مي ماندند

...

فراموشي هم نعمتي است، چه نعمتي

شايد بهترين نعمت

خوب كه هست

...

اما گاهي نقطه اي لازم است

صدايي شايد

تصويري شايد

شايد

كه لحظه اي به نقطه اي از گذشته برگرديم

و لذتي ببريم

و بازگرديم، باز

...

به اندازه نقطه اي از اكنونمان، به نقطه اي از فراموشي ها بازمي گرديم

به اندازه نقطه اي فقط، نقطه اي

دستمال كاغذي

2009-04-15T15:35:00.002+04:30

دستمال كاغذي يكبار مصرف است
به راحتي استفاده مي شود
فناپذير است، فناپذير
دستمال كاغذي به راحتي تمام مي شود
دستمال كاغذي جديدي خريده مي شود
به راحتي فراهم است
از دستمال كاغذي استفاده هاي فراواني مي شود
هيچ كاربردي از آن،نافي كاربرد ديگرش نيست
...
از دستمال كاغذي بايد آموخت
مثل دستمال كاغذي بايد فكر كرد، گاهي
...
مثل دستمال كاغذي بايد بود، گاهي

ناتواني تو

2009-04-05T17:19:00.002+04:30

تو نمي تواني

نمي تواني از خودت بگذري

نمي تواني خود را نقد كني

نمي تواني با رأي ديگري همان گونه برخورد كني كه با رأي خود

نمي تواني در مقابل خود همانگونه بايستي كه در مقابل ديگري

نمي تواني

دليل تو در پافشاري ات بر مواضعت تنها اين است كه نظر توست

حتي ديگري بر تو قوي تر است تا خودت

اگر تغييري در نگاهت هم ايجاد شود به واسطه تأثير ديگري بر توست

...

اين داستان در لايه هاي بعدي تو هم جريان دارد

نظر را از جانب كسي به واسطه نزديكي اش به تو، مي پذيري

و گاه نظر كسي را نمي پذيري صرف اينكه او را از خود دور مي بيني

...

پس قرار ما شد

جايي كه بعد از گذر از خود به آن مي رسي

زمان- آن

2009-03-18T16:06:00.004+03:30

زمان جمع "آن" هاست

هر آن كه مي آيد و مي رود

كه حركت اصلي ترين وجه زمان است، مي گذرد

...

اما گذر زمان فقط گذر نيست

اينكه برمي گردد

بهار كه مي آيد، نو مي شود سال

گردشي گويي وجود دارد در گذر زمان

اما نه كه گردشي با بازگشت كامل بر سر جاي خود

سال ها گرچه هريك با بهار آغاز مي گردند

اما هريك پس از ديگري است، پس از ديگري

...

ماييم و زمان و گردش و گذر

كاما ،

2009-03-18T15:58:00.002+03:30

تأكيد بر كاما از جانب تو
نه فقط يك اتفاق حين نوشتن آن متن
كه از قضا در پي آزادي، همان آزادي من بود
كه اثري شد براي خود من
كه آري، مكث كنم
در خود، در خود
گذشته، هويت، علائق و البته تنهايي ام كه جز او همراهي ندارم
يك رويداد بود در دروني ترين وجه خود
كه از اينجا نمي توانم وجه ديگري و خود تو را از هم جدا كنم
...
كاما را جمله مي طلبد
و قلم مي نويسدش

روزمرّگيم

2009-03-09T15:11:00.003+03:30

روزمره شدن ما، همه ما، هم روزمره شده
مدام روزمره شده
تا حدي كه از خود روزمرگي هم غافل شده ايم
خوب و بدش را كاري نيست
خودش كه هست
...
روزمرگي من هم هست
هم هست
انتخابش نكرده ام
انتخابم كرده
مثل روزمرگي توست
مثل روزمرگي همه
...
روزمرگي هر روزه ام را مي بينم هرجا
و البته به خصوص يك جا
زماني كه مسيرم عوض مي شود و تاكسي ام را عوض مي كنم
ادامه موسيقي روزمره راديوي تاكسي قبلي را در تاكسي بعدي مي شنوم
...
چرخ هاي روزمره تاكسي هايم مدام مي چرخند
به پايان يك خط مي رسند و در خط بعدي باز مي چرخند
...
روزمرگي حالتي پيدا مي كند فراتر از روزها

آزادی- پایان

2009-03-01T16:59:00.002+03:30

هر نیرویی را فرجامی است
هر حالتی را پایانی است
پایانی که جز خودش، دیگری را توانی را برای رقم زدنش نمی توان یافت
خود، تنها شناساننده مسیر است به سوی پایان
و این شناسایی جز در صورت آزادی میسر نمی شود.
آزادی هر نیرویی، آزادی هر حالتی، آزادی هر تفکری، آزادی هر میلی
تنها درصورت این آزادی هاست که پایان رؤیت پذیر می شود
هر چیزی تنها و تنها درصورت آزاد بودنش است که به فرجام خود می رسد
...
در این میان اما درد بسیار است
در این هیاهوی آزادی ها، رنج بسیاری به تصویر کشیده می شود برای خود که شامل این آزادی هاست
رنج آزادی بسیار است
و از اینجا قدرت متولد می شود که آزادی را سرکوب می کند
قدرت تاب این رنج را ندارد پس آزادی را سرکوب می کند
این اتفاق درون فرد به عنوان خود در یک مقیاس، و برای جمع به عنوان خود بزرگ تر در مقیاسی دیگر روی می دهد
درون فرد آزادی به وسیله قدرت خود سرکوب می شود
و درون جمع قدرت بزرگ تر آزادی را سرکوب می کند
و راه به سوی پایان بسته می شود
پایان دست نایافتنی می شود
چون آزادی مسدود می شود
...
می توان منشأ این رویداد از همان فرد سرکوب کننده دید
که در مسخره ترین حالت ممکن اش آزادی درون خود را سرکوب می کند به نفع آنچه که از جمع می شناسد
به خاطر خواسته های جمع، آزادی خود را سرکوب می کند
...
می توانم آزادی را از خود شروع کنم
خود را سرکوب نکنم
در خودم آزاد باشم
رنجی بکشم و بعد لذتی ببرم از درک پایانش به وسعت همان پایان
جمع حتی لیاقت دیدن تصویر من به عنوان شورشی را هم نخواهد داشت
...

من آزادم، آزاد آزاد

سکوت

2009-03-01T13:59:00.001+03:30

می تواند یک انتخاب باشد
می تواند یک پاسخ باشد
می توانی انتخاب کنی که سکوت چه نقشی در تو دارد
آخرین گریزگاه، نشانه ضعف
برای من اما، نوعی از بودن است
سکوت به معنای همه است
همه حضورم
سکوت یعنی حضور
حضور همیشگی بی پایان من
نه فقط حضوری که دیگری ها ببینند
زیباترش زمانی است که در خود و برای خود رخ دهد
نه به معنای یک راز
نه به معنای یک ناتوانی
نه به معنای هر چیز دیگر
...
سکوت فقط برای خود سکوت
برای ارزشی که خودش دارد
برای ارزشی که در پس ارزش خودش برای خودم می آفریند
همه این سکوت در عین هیاهوهای بسیار است
فقط یک تصور اشتباه است که سکوت به سادگی شکسته می شود
زمانی که بر جایی بنشیند هیچ هیاهویی نمی تواند تکانش دهد، هیچ
...

هیس

انسان کامل، شاید ناقص

2009-03-01T13:56:00.000+03:30

برای هر فرد، هر خود، یک دیگری خواسته می شود
دیگری که به مثابه خود بنشیند
دیگری که شاید دیگری نباشد، خودِ خود باشد
اما چون آرمان مورد پسند است برای خود
دیگری را کامل تصور می کند، انسان کامل
انسان کامل همانی است که خود می طلبدش و دست دراز می کند به سوی او شدن
اما اشتباه از همین جاست که آغاز می شود
دیگری که دیگری نیست خود است، خود هم ناقص است
پس آن دیگری که خواسته می شود ناقص باید باشد
نه فقط تصور این که دیگری کاملی وجود ندارد
دیگری کاملی هم اگر باشد، تو ناقصش را بجو
ناقصش کامل ترت می کند
چون تو کامل نیستی

پیاده روی

2009-01-31T08:52:00.004+03:30

حرکت، اصلی ترین وجه شخصیت انسان می تواند باشد

می تواند او را جدا کند از هر دیگری

حرکت همه چیز را در ذات خود دارد
خود هدف است، نه آنچه مقصد نامش می دهیم

و اگر اصیل ترین حرکت انسان را بشود برشمرد، پیاده روی است

پیاده روی اصیل ترین حرکت انسان است

جز به خود، به هیچ وابسته نیست

پیاده روی حرکتی است که تنها با مبدأ و مقصد سروکار ندارد

ذره ذره مسیر درک می شود در عین اینکه از همه چیز جدایت می کند

اما پیاده روی تماما آنچه است که به تنهایی صورت گیرد
...

باز هم ادامه بده پیاده من

جمعی- فردی

2008-12-13T16:18:00.004+03:30

جمعی ترین اتفاقات در پس فردی ترین تحولات هستند
و فردی ترین تحولات در پی جمعی تری اتفاقات روی می دهند
برای من جمع و فرد تفکیک ناپذیرند به هنگام تحولات
اما آنچه زخم بر من می کند، درک نکردن جمع است نسبت به فرد من
تحولات فردی ام که در پی اتفاق جمعی روی می دهد غریبه ترین و نامحرم ترین مسأله من برای جمع است
...
ماجرای اتفاقات فردی و جمعی من دقیقا دو روی یک سکه اند
نزدیک ترین اتفاقات اند نسبت به هم، ولی هیچ گاه یکدیگر را نمی بینند
به امید دیدار

کَنده شدن

2008-11-05T12:09:00.000+03:30

به گمانم این انتخاب توست، کنده شدن
وقتی تمام آنچه که هست را دروغ می بینی
نه، دروغ نیست به آن معنا که دیگری گفته باشدش، که بفریبد
شاید پای دیگری هم در میان باشد یا دیگری ها
اما این دروغ را نساخته اند، گویی که ساخته شده
بودن گویی این گونه تصویر شده، سالهاست. نه نه نه، همیشه، همیشه بوده
فهمیدم، این که جاودانگی نیست به دلیل همین دروغ هاست، همین ها که مدام ساخته می شوند
به انتخابم بازمی گردم، کنده شدن
گفته بودم انتخاب تو، اکنون تصحیح می کنم، انتخاب من. انتخاب من است چون اگر بگویم انتخاب تو، یک دروغ دیگر ساخته ام
کنده شدن از دروغ ها، نه از دیگری ها؛ گرچه شاید متضمن کنده شدن از دیگری ها باشد
کنده شدن یک انتخاب است، اما در سمت مقابل کنده بودن یک وضعیت است که هست یا شاید باشد
پذیرفتن کنده بودن، انتخاب کنده شدن است
اینجا نقطه آغاز من است، پذیرفتن کنده بودن؛ این و فقط این خود کنده شدن است
این که مرگ یا دیوانگی یا سفر یا تمام دیگر آنچه که تو کنده شدن می پنداریش کنده شدن نیست
کنده شدن فقط پذیرفتن کنده بودن است، دیگری را وابسپار، دیگری که شاید خود باشد.
راه درازی در پیش است

مسیر-هدف

2008-10-21T13:10:00.002+03:30

دوگانه مسیر- هدف همه تحرک ماست. گویا می شناسیمش

هدف آنچه است که می خواهیمش و مسیر را برای رسیدن به آن طی می کنیم

اما همه چیز از همین جا شروع می شود

مسیر چیست؟

هدف کجاست؟

گاه اشتباه می گیریم جای مسیر و هدف را

گاه هدف را فراموش می کنیم حین طی مسیر

گاه هدفمان تغییر می کند

گاه مسیرمان تبدیل به هدف می شود

گاه هدفمان مسیری می شود برای هدفی دیگر

...

گاه بی هدف می شویم

سنت ، تجدد ، پساتجدد - قرار

2008-09-17T02:11:00.001+04:30

در باب سنت ، تجدد و پساتجدد بسیار گفته اند
آنانکه برای اولین بار تصویرشان کردند و آنانکه سپس توصیفشان کرده اند
زمان اولین معرفشان بود و بعد انسانها. عقل ، عقیده ، عمل ، تفکر ، نگاه ؛ تصویرگر این روند بوده اند

قرار، معرفی دیگر می تواند باشد برای این سلسله
قرار برای انسان می تواند یک هدف باشد. دیگر وسایل را برای دربرگرفتن این قرار می خواهد
انسان سنتی همتش را برای رسیدن به قرارگاه صرف می کرد. قائل به قرارگاهی ابدی و مطمئن بود که هدف هر انسانی است و تمام تلاش هایش باید صرف پیدا کردن این قرارگاه در بیابان شود. قرارگاهی به سان یک واحه طبیعی
برای انسان متجدد اما این قرارگاه طبیعی و پیداشدنی نبود. انسان متجدد قرارگاهش را خود می سازد با دست ها و عقلش. قرارگاه انسان متجدد از پیش ساخته نشده چون جز خودش دیگری برای این ساختن وجود ندارد
داستان برای تفکر پساتجدد تفاوت چشم گیری دارد. پس از همه این گشتن ها و ساختن ها نیافتن و برپا نشدن سهم اوست. از اینجاست که انسان پسامتجدد اصل وجود قرارگاه را منکر می شود و اساسا قراری متصور نیست. بی قرار است

متن

2008-08-19T06:50:00.005+04:30

متوني که مي خوانم بسيارند، پاره پاره و بي ويرايش

کلمات بر روي کاغذ

نواهاي گذران از جنس صدا

تصاوير منجمد در لحظه

مناظر در حال حرکت

کالبدهاي از جنس فضا

...

دنياي پيرامون من پرند از اين متون که گاه انسان سازند و گاه حتي از جنس طبيعت

اما متن براي تاويل و تفسير به کار من نمي آيد

هيچ گاه متن ها را معنا نمي کنم

تنها آنچه که از متن براي من مي ماند احساس است

احساسي که پس از درک هر متن به وسيله هريک از حواسم، به سراغم مي آيد

و همين باعث مي شود متن هاي زندگي من بسيار شوند و از کلمات بسيار فراتر روند

متن زيباتر هميشه احساس زيباتر هم برايم به يادگار مي گذارد

به دنبال متن هرچه زيباتر

ماشين

2008-07-31T23:29:00.002+04:30

ابزار يک اتفاق قطعا نه واجد روحي است و نه واجد درجه اي از شعور. صرفا ابزار است، دست کم براي ما
اما درک ابزار که همان عمل به وسيله آن است مي تواند منجر به درک دنيايي شود که آن ابزار بخشي از آن است
اين ها گفته شد براي بيان تجربه اي. براي بيان تجربه اي از کار با يک ابزار که آن را اتومبيل مي ناميم، ماشين
در تفويض جايگاه انسان از پياده به سواره بسياري از موقعيت هاي پيشين بي تغيير باقي نمي مانند، اين که قطعي است و اينکه در دنياي پيادگي با چه روبرو بوده ايم را از اين مجال خارج مي کنم

و اما سوارگي
اولين تجربه هاي سوارگي با ماشين قطعا در خلوت ترين خيابان هاست. عناصر، همه ثابت اند. اما پس از چندي که وارد خيابان هاي يکي متراکم تر از ديگري شوي يکي از اصلي ترين تغييرات رخ مي نماياند، حرکت (بازمي گردم به ابتداي بحث، دنياي مدرن و ابزارش). همه چيز در حرکت اند، تو هم در حرکتي. اينجا نه تنها بايد از برخورد با ثابت ها جلوگيري کني که متحرک ها خطرناک ترند. قواعد و قانون ها بسيارند اما هيچ کدام مانع از آن نمي شوند که عمل غيرمترقبه اي سر زند؛ پس نه بايد با وضعيت فعلي ديگري ها برخورد کني و نه وضع بعدي آن ها، لاجرم بايد پيش بيني کرد و البته قواعد جديد نانوشته هم از همين جا سر مي زنند
از برخورد گفتم. سواره بودن تو را از برخورد وا مي دارد گرچه سرعت ها بالاتر مي رود و احتمال برخورد شديدتر. از برخورد حتي در کوچک ترين صورتش هم بايد احتراز کرد
ديگر، عمل منتهي به اتفاقات است. از يک سو خود عمل از قبل مشخص است. قدرت عمل تو در چارچوبي است که پيش از اين وضع شده؛ حرکت به جلو يا عقب، تندتر يا کندتر، راست يا چپ و بالاخره توقف. و از اين جالب تر عمل توست که منتهي به اين اتفاقات مي شود، حرکتي که مي کني کمترين شباهت را با اين اتفاقات دارد، ولي تو اين را مي داني و دست به آن عمل ها مي زني که تو را جلو مي برند يا عقب، تندتر يا کندتر، راست يا چپ و ناگهان توقف. پدال ها و دنده ها مسببين اعمال منتهي به اين اتفاقات اند
متن و حاشيه نيز بخش هايي از اين موجوداند. متن، سال هاست که واضح و لايتغير است، حرکت، تند تر و تندتر. اما حاشيه که شامل ديکر آسايش هاست، ايمني، تفريح و ... متغيرهاست که اکنون اکثريت اين موجود را فراگرفته

ساده بگويم، مدرنيست را حين رانندگي فهميدم

چرخ دهندگان

2008-07-23T00:25:00.002+04:30

به واقع نه تو درست مي گويي و نه من
نه تو درست مي پنداري و نه من
نه حق با توست و نه با من
نه تو در انديشه حقيقتي و نه من
ساده تر اينکه حقيقتي در کار نيست
نه اينکه حقيقت ها وجود داشته باشند، حقيقتي در کار نيست

قضيه اين است که من بر آنچه که مي پندارم پاي مي فشارم و تو نيز بر آنچه که مي پنداري، ديگري نيز بر آنچه که خود مي پندارد
و اينگونه است که چرخ ها مي چرخند، با پاي فشاري من بر عقيده خودم، تو بر عقيده خودت و او نيز بر عقيده خودش

پس حقي بر تکفير و تحقير ديگري نيست
عقيده اي هم اگر تغيير يافت اتفاقي نيفتاده

بچرخانيم چرخ ها را

بي عقلي

2008-07-13T05:49:00.001+04:30

بايد که زندگي اجتماعيمان را با خرد سازمان دهيم؟
يعني خرد مبناي عمل هر روزه مان قرار گيرد؟
اينکه خرد مبناي عملمان باشد نه به دليل ارزش ذاتي آن است، که تنها ويژگي اش مقبوليت همه گيرش است
چون همه خود را واجد عقل مي دانند آن را به عنوان مبنا مي پذيرند به سان قراردادي که همه اعضاي جامعه پايبنديشان را به آن مسجل مي دانند
اما اشکال کار از همين جاست که خرد يک قانون جاري براي همه نيست
هرکس استنباط خود را دارد
هر کس منطق خود را منطقي تر مي داند
پس عقل هم ديگر يک قانون مرجع براي همه نيست
به دنبال يک قرارداد جديد بگرديد که همه قبولش داشته باشند

اگر نه، از خير جامعه بودن بگذريد

پايان

2008-07-01T02:32:00.003+04:30

پايان يک اتفاق است از طرفي و يک مفهوم است از طرفي ديگر

پايان قابليت اين را دارد که احساسي را براي تو به وجود آورد که از قضا حتي مي تواند در نقطه مقابل احساس متني باشد که ختامش مي دهد، که بسيار پيش آمده پايان يک متن خوشايند پر از غم باشد به دليل پايان يافتنش يا متني سرشار از غم پايان را سرشار از نشاط تصوير کند

فهم ارزش پايان همپاي فهم ارزش خود متن است که حتي نفهميدنش شايد متن را تباه کند

بايد پايان را بفهمي تا جلوي نقصان را بگيري، اين هم شايد از ويژگي هاي فناپذيريمان باشد که اگر نبود، زندگي بي پاياني داشتيم براي تمام شئونش

پايان ارزش زمان را روشن تر مي کند و معناي محدوديت را مي چشاند

پايان يعني يکنواخت نبودن همه چيز براي همه کس، يعني تنوع

پذيرفتن پايان يعني درک واقعيت، يعني گامي به پيش يا شايد گام هايي به پيش که اصولا کار پايان گام پيش نهادن است

پايان خارج کردن وضعيت از سکون است به حرکت که انتخاب ابنکه اين حرکت به پيش باشد، به پس يا به قهقرا دقيقا در خود همين پايان صورت مي گيرد

پايان البته جاي ماندن نيست، گذرت مي دهد

و البته دانسته ايم و مي دانيم پايان يک متن قطعا آغاز متن ديگري است، آغاز

درون-بيرون

2008-06-29T21:42:00.003+04:30

حرف بسياري است بر سر انطباق آنچه در خارج از خود مي گذرد با آنچه که درون خود است

مسلما که اين نسبي است

اما چه چيزي بايد تفاوت کند؟ بيرون يا درون؟

ناآرامي زيادي دارم از اين ناهماهنگي

اما نمي دانم خودم را تغيير دهم يا جز خودم را

در يک سو تنهايي ام را دارم که حاصل اوج فاصله درون و بيرونم است که در نوع حادش حتي تبديل به تنفر نيز ممکن است شود

و در سوي ديگر همآوايي ام با پيرامون جز سطحي زدگي چيزي برايم ندارد

چگونه بچسبم درونم را در عين اينکه در اين دنياي بيروني زندگي مي کنم؟

به هر حال من غريبه ام

احوالات تو

2008-06-26T16:50:00.000+04:30

خوب پيرامونت را ببين
بالا، پايين، چپ، راست
همه تو را مي بينند
همه مي دانند کجا هستي
همه مي دانند چه مي کني
دوربين هاي فروشگاه ها، دانشگاه ها، بانک ها، ماهواره ها تو را مي بينند
نيمي از حرفهايت که از سيم هاي ارتباطي مي گذرد ضبط مي شود، تا هميشه
مکاتباتت، به هر صورت که باشد موجود است و مي تواند براي همه آشکار شود
صميمي ترين دوستت (تلفن همراه موجود در جيبت) مي تواند مثل بمب عمل کند، اين را مي دانستي؟ يا مي دانستي که بدون باتري هم مکالمات پيرامونش را مي فرستد
خيابان ها مملو از چشم هايي اند که زير نظرت گرفته اند
دشت و دريا هم افق بي پايان ندارند
و از همه اين ها بدتر براي رفع تمام آنچه که به آن ها نيازمندي، نيازمند ديگري ها هستي و نيازمند قدرت هستي، و از همين روست که قدرت متولد مي شود و رشد مي کند. قدرت را تو زاده اي
اسم اين ها را هرچه مي خواهي، بگذار
سلطه ماشين بر تو، سلطه ديگري ها بر تو، سلطه قدرت ها بر تو

چه مي خواهي بکني؟
عصيان؟
نمي تواني، همه اين ها را خودت ساخته اي و خودت هم روزبروز خود را به آن نيازمندتر کرده اي
پس چاره چيست؟

اگر مي خواهي و اگر مي تواني تحت همين چارچوب ها آزاد باش
تنها بخشي از تو که مي تواند از زير نگاه و سلطه دور باشد فکرت است، آزادش کن
قدرت آنجا متولد مي شود که بر ذهن تو سلطه داشته باشد و گويا تا اين لحظه توانسته، جلويش بايست. ذهنت را بي نياز از آنچه که تو را به آن ها نيازمند ساخته کن
تمام اين ها را بايد در همين شرايط انجام دهي

پدربزرگ

2008-06-10T23:23:00.004+04:30

پدربزرگم رفت

و مرا به فکر پدربزرگ انداخت

که در حوالي ما او را و مادربزرگ را حواله داده اند به در کنار کوچکترين ها بودن، که داستان بگويند

اما نه

پدربزرگ يکي از قابل تامل ترين افراد است. آخرين فرد زنده از آنچه قديم مي ناميمش(که مي تواند شامل سنت هم بشود) اما وجه زنده بودنش قوي تر از وجه قديمي بودنش است

بيش از بقيه در حال زندگي مي کند. نه سوداي آينده را دارد و نه در پي القاي گذشته در تار و پود جامعه اش که مي بيند از آن کنده شده

از همه ما بيشتر در حال زندگي مي کند و به همين دليل با بچه ها مانوس تر است (که جز اکنونشان را نمي بينند) و از همه ما بيشتر در حال زندگي مي کند که واقعيت مرگ را به روشني پيش روي خود مي بيند

با پدربزرگ بودن برايم از لذت بخش ترين وجوه زندگيم بود که پس از مرگش هم نگهش مي دارم. درس مرگ را برايم بهتر از هر کس ديگر پيش از تجربه مرگ خودش و پس از آن نمايش داد

بهتر است بگويم، زنده بودن واقعي را نشانم داد

حق - تکلیف - توقع

2008-05-31T17:41:00.001+04:30

گفته اند در باب حق و تکليف که در حين تفويض سنت به تجدد، حق (مفرد حقوق) جاي تکليف را گرفت
انساني که تا ديروزش مکلف به انجام کارهايي بود از امروزش حق اين را دارد که چيزهايي براي خودش داشته باشد يا تعيين کند، که مبناي اومانيستي اش پوشيده نيست
و گفته شد درباره دوجانبه بودن اين حق در تعاملات خود و ديگري

و اما در جامعه ما چه زيبا جايگاه حق را درهم شکسته اند که مثلا تعيين سرنوشت سياسي که يک حق است را تبديل به يک تکليف براي حفظ نظام سياسي مي دانند؛ البته اگر آن را لطفي که شامل حال افراد شده، ندانند

اما بدتر از اين دو مفهوم، توقع است که حاصل استحاله هر کدام از اين دو است
که هرکس از ديگري که شايد فرد، گروه، دولت و جز آن توقعات خود را دارد که بايد برآورده شود و البته در سوي ديگر، ديگري هم توقعات خود را از اين شخص دارد، توقعات دوطرفهاينکه اين معضل اخلاقي است يا اجتماعي جاي کنکاش بيشتر دارد. به هر حال، وجود دارد و در حال کندن روح جامعه است

شورشي

2008-05-14T19:47:00.001+04:30

در باب آنچه هستم، گاهي به فکر فرو مي روم. به فکر فرو مي روم
مي بينم رفتارم را و بقيه را، ديگري ها را
مي بينم که بيش از آنکه بسازم چيزي را، ويران مي کنم چيزها را
مي بينم که در جمع نمي مانم، آن را نمي پذيرم، رهايش مي کنم و شايد بر آن بشورم
مي بينم که مي پيوندم به فضايي براي شوريدن بر فضايي ديگر و بعد مي شورم بر همان فضا
مي بينم بايد در جايي و در موقعيتي و يا در جايگاهي باشم اما پس از کوتاه مدتي از آن فرار مي کنم
مي بينم ارزشها و يا اصولي را که قبول دارم از امروز به فردايم نمي رسد
مي بينم در هيچ حالي نمي مانم
مي بينم چيزي نيست که پايبندش باشم
ديده هايم را مي بينم و ديدگانم را بر آن ها هم مي بندم که بر ديده ام هم بشورم

من يک شورشي هستم
يک روز بايد بر شورشم هم بشورم. چه روزي است؟

مرگ

2008-05-07T17:29:00.001+04:30

فکر کردن به مرگ برایم دوست داشتنی ترین بخش ذهنم شده

وقتی شرایط سخت زمانه تحت فشار می گذاردم فکر اینکه می توانم در لحظه بروم آرامشم می دهد و این خواسته ام می شود
وقتی روزهای خوش رضایت باطنم را باعث می شود، فکرم به این سو می رود که کاش بروم و ناخوشی های بعد از این را نبینم
وقتی قصد دست زدن به کاری پرخطر را دارم قدرت از میان برداشتن خودم جسارت انجام عملم را می دهد
نابسامانی های پیرامونم را فکر قدرت رفتنم در هر لحظه برایم گذرا و آزارش را کمتر می کند

مرگ تنها دوست من است که فقط کمکم می کند بدون اینکه کمکی از من بخواهد

برخي تغييرات جديد

2008-04-13T01:43:00.001+04:30

چند روزيست، يا شايد هم بيشتر از آن که زمانش را با روز بشمرم، اجزاي وجودم کارکردشان را با هم عوض کرده اند. شايد در راستاي پروژه همانند سازي همه با هم و در يک راستا کار مي کنند

اميالم به جاي عقلم تصميم مي گيرند و عقلم ميل به انجام کارهايي پيدا کرده
احساسم همانند عقلم شک برداشته و گاها دچار تناقض مي شود و عقلم شوري عارفانه و عاشقانه پيدا کرده

غريزه ام هم شبها شعر مي گويد

شايد دچار توهم شده باشم. شايد از قديم اينطور بوده اند. شايد هم، اينطورش درست تر باشد

خاطره

2008-03-04T14:39:00.000+03:30

اینکه ناگهان بود را نمی دانم یا بهتر آنکه بگویم ناگهان نبود. بیش از این شبیه داستان بود که زمان معنایش می بخشید و می بخشد. امروز داستان هم دیگر نیست. خاطره گویاترین مفهوم شده برایم از آنچه که پیش آمده بود پیش از این برایم و پیش آمد اکنونم شد پس از این زمان ها
زمان یعنی گذشت که خاطره را ساخت. به دنبال شروعش نیستم که هیچ، پایانش را هم نمی خواهم امروز. همین برایم همه چیز است که در ظاهر برای تو هیچ است
گویا ترین چیز شده که جز آن را نطلبم. جز این اگر می بود حتما کلنجارش بیش از این می شد که این نه که کلنجار ندارد که کلنجارزدا شده
روزی که دیشب به پایان رسید رفت. نه که دو روز پیشش آمده باشد. خیلی پیش از این آمده بود و نه که رفته باشد به هست تبدیل شد. امروز را همیشه کرد برایم و همیشگی. همه اش را امروزی بود و فردایی و دیروزی نمی یابم برایش. پس نه، گذشت زمانی هم نبوده که از خاطره صحبت کنم
اینکه دیدن برایم کوتاه بود و شنیدن پایان بود (که نه پایانی نیست) خود ابدیتش را افزایش داد تا ابد
مرور آنچه که می گویم گذشت شد یک خاطره که اگر در زمان بیارمش آغازش زمان آغاز این ورق بود و اکنونش که پایان گویمش پایان این ورق
دو احساس برایم متولد کرده این خاطره که یکی نبودنم را خواهانم پس از این بودها. پایانی همیشگی بهتر از این نمی خواهم از طرفی و از طرفی دیگر پایان این کتاب نه یک نقطه (.) که سه نقطه ای(...) است که واقعا اهمیتی ندارد برایم کی و کجا به یک نقطه ختم شود
...

2008-01-29T09:55:00.000+03:30

قسم به تنهايي ام
که تنهايم

قسم به تنهايي ات
که تنهايي

قسم به تنهايي
که تنهاست

زمستان

2008-01-21T13:05:00.000+03:30

زمستان را دوست دارم، نه به خاطر برفش، نه به خاطر هوایش
زمستان را دوست دارم، به خاطر آنچه می پوشم که دنیایی دیگر را برایم می آفریند. دنیایی که به واسطه بافت لباس های زمستانی ام برایم حریمی برساخته اند و تعدد جیب های این لباس هایم به غنای این دنیایم افزوده اند
زمستان را دوست دارم به خاطر آن چه که برایم پدید آورده
زمستان را دوست دارم

به نام او

2007-10-11T15:35:00.000+03:30

آغازهایمان معمولا با نامی بوده. به نام ...؟ یا شاید آغازمان برای نامی بوده
اما پایان هایمان چه؟
شده که هنگام پایان (مانند آغاز) گفته باشی به نام...؟
مگر نه که هر آغازمان برای پایانی بوده؟
شاید هم، چون با پایان خیالمان راحت شده، دیگر به نام نیازی نیست
اما اگر آغازمان برای نامی بوده چه؟
یا شاید هم نام هایمان برای آغاز بوده! کسی چه می داند؟

دوستی

2007-10-05T13:52:00.000+03:30

ای کاش همه ما دوستی را قبل از اینکه با دیگری بیازماییم، از خودمان شروع می کردیم

ای کاش دوستی را قبل از اینکه در گوش سایرین فریاد بزنیم، زیر لب خودمان زمزمه اش می کردیم

ای کاش به جای آن که روی دوستی حساب کنیم، زیرش را سفت می بستیم

ای کاش قبل از اینکه عاشق می شدیم، دوست خوبی می بودیم

...

ای کاش با دوستی هم دوست می شدیم

کلمــــــــــات

2007-10-05T13:40:00.000+03:30

کلمات مانند خاک هستند
معمولا از رویشان رد می شویم، زباله هایمان را برایشان می ریزیم، خلأهایمان را به وسیله آن ها پر می کنیم
بعد از آن هم با بی شرمی تمام هرکجا که قصد نشستن داریم وجودشان را کنار می زنیم
....
اما آن ها به آرامی از درون خود گُل برایمان می دهند

آشفتگی

2007-10-05T04:42:00.000+03:30

از زمانی که بزرگ شده ایم یا دست کم تصور کرده ایم که بزرگ شده ایم، آشفتگی را با بی نظمی اشتباه گرفتیم و با اغتشاش یکی پنداشتیم
خودمان همین اواخر ساختار تراشیده بودیم و اکنون با افتخار صحبت از ساختارشکنی می کنیم

با خودمان روراست باشیم، آیا اینقدر دایره اراده مان باز و چیزهایی در اختیارمان هست که یک روز نظمشان بخشیم و فردایش نظمشان را به هم بریزیم؟

هنوز کودکیم

چکه

2007-09-19T01:00:00.000+03:30

چکه چکه از سقف چکیدم روی فرش
او دیگر من را دوست ندارد . . . من هم
این چکیدن آیا پایانی هم دارد؟

دوست-دشمن

2007-08-14T13:16:00.000+03:30

از آغاز، دوست نزدیکم بود. به دلیل خانواده ام، به دلیل محیطم، به دلیل زندگیم
زمان که گذشت، خواستم از او دور شوم. حس می کردم دست و پایم را بسته، حبسم کرده، مرا در خدمت خودش گرفته
اما هر چقدر که بیشتر از او فاصله می گرفتم او به من نزدیک تر می شد. رویم را از او برمیگرداندم جلوی نگاهم پیدایش می شد. هرچه سریعتر از دستش فرار می کردم سریعتر نزدیکش می شدم. در پایان هم فهمیدم، زمین گرد است. از این سو هر چه از او فاصله می گیرم از سوی دیگر نزدیکش می شدم
نفسم بند آمده بود، از بس دویده بودم. نشستم. تصمیمی جدید گرفتم. دستم را دور گردنش انداختم. بوسیدمش. از آن به بعد دوست و همراهم بود. کمکم می کرد. آن زمان که از او فاصله می گرفتم جلوی پسندیده ترین رفتارم ،از نگاه خودش، می ایستاد؛ امروز که همراهش هستم مرا در انجام آنچه که نهی اش هم می کند یاری می دهد. او فقط من را می خواهد، نه آنچه که می گوید
او مذهب است و من مذهبی

پدر-پسر

2007-08-09T00:40:00.000+03:30

جایی که شکاف بین نسل ها به نزدیک ترین حالتش می رسد همان جاییست که رابطه پدر و پسر جاریست. رابطه ای برقرار برای همیشه

رابطه پدر و پسر یک پایش در سنت است، آن جا که خانواده آغازی ترین و پابرجاترین نهاد اجتماعیست، جایی که پسرها جانشین و ادامه دهنده راه پدر خواه در سلطنت و خواه در کفاشی هستند و پای دیگرش در دنیای مدرن امروز که شکاف بین دیروز و امروز گاه آنچنان عمیق می شود که تضارب موجب نگارش نامه هاییست که پسرها برای پدرانشان به وصیت می گذارند

شاید معیار درستی برای سنجش افراد نباشد اما دست کم معیار مناسبی برای دسته بندی افراد است اگر روابط ایشان با پدر و پسرشان را با دقت بیشتری ملاحظه کنیم که بی شک پدر و پسر هر فرد نخستین دیگری جدی در برخورد فکری آن فرد پس از خروج از دایره خود است

با پوزش از خانم های محترمه که در این نوشتار لحاظ نشده اند چرا که تاکنون مشابه این رابطه را در گونه مادر-دختری ندیده ام

عشق-عقل

2007-07-31T11:41:00.000+03:30

عشق و عقل را آنچنان جدای از هم افکنده ایم که خودشان هم در شگفتی مانده اند. یا شکاکیت عقل را همچون ماری دور عشق پیچیده ایم که از خفگی بکشدش یا بی پروایی عشق را چون آتشی به جان عقل افکنده ایم که سوزشش عقل را فراری داده

اما نه؛ این دو پیش از اینکه ما در جایگاه وجود قرار بگیریم رفقایی شفیق برای هم

بودند. استدلال عقل پیرامون عشق سپری بلا افکن بود از جور زمانه و این گرمای روشنی بخش عشق بود که در شب های تار عقل را آرامش می داد

اما نه؛ من و تو آنقدرها هم نیرومند نبوده ایم که بین این دو همراه فاصله افکنیم و فقط وقتی در ید خودمان مسخشان کردیم اینچنین صورتشان بخشیدیم

همراهیشان را اول بار زمانی دیدم که تشنه و کلافه از گرمای کویر به باغی رسیدم پر از درختان بهشتی که آب روان و گوارایی زیر درختانش جاری بود و من لختی آرمیدم

پس؛ ای انسان های بی خبر! بیهوده تلاش مکنید که تلاشتان هم با شما رفتنی است. بیایید و کمی با من در این باغ مصفا قدمی بزنید

عشق ملّا

2007-07-25T05:03:00.000+03:30

عشق مانند عدد صفر است. به تنهایی تقریبا هیچ است و وقتی در موقعیت های مختلف قرار می گیرد واجد معناهای مختلف می شود و به آنهایی که همراهی اش می کند هویت های جدید و ارزش های نو می دهد. از همین روست که در عمری که همپای عمر انسان بر روی زمین دارد تعاریف متفاوتی را از جانب افراد مختلف پذیرا شده. و به وسیله این تعاریف می توان افراد را دسته بندی های مختلف کرد. کسی که عشق را ناپاک می داند، کسی که آن را صرفا حاصل تغییر و تحولات بیولوژیکی غدد فرد می داند و کسی که آن را در قالب شعری بیان می کند هرکدام از این افراد در ذهن ما یادآور شخصیتی خاص است با طرز فکری خاص
عشق شوق به اتحاد است. این تعریف ملاصدرا از عشق بوده که من چند وقت پیش با آن مواجه شدم. این اما همه نظر وی نیست. نوع نگاه او که قصد بیانش را دارم در نظرم جالب آمد. نه به خاطر اینکه شخصیت سنگ مانندی از او در نظرم باشد و سپس نظراتی امروزی از او دیده باشم که از نظر من او شخصیتی با افکار باز در عصر خود بوده که از همین رو از سوی حکومت دینی وقت و علمای دربار تحمل نشد. از سوی دیگر نظرش هم الزاما درست یا نادرست نمی تواند باشد و جالب بودن آن از دید من بیشتر به دلیل زاویه دید اوست
ملاصدرا عشق را به دو نوع حقیقی و مجازی تقسیم بندی می کند؛ عشق حقیقی را عشق به خداوند و عشق مجازی را عشق انسان به انسان می داند و نوع مجازی اش را باز بر دو نوع حیوانی و انسانی تقسیم می کند. نوع اول پر از غرایز جنسی و نوع دوم شامل عشق پاک انسانی به انسانی دیگر است. تا اینجایش تقریبا شبیه سایر حکمای دیگر نظر می دهد. عشق مجازی انسانی را ملا واجد کسی می داند که راهی طولانی را تا به اینجای کار پیموده و این عشق را زمینه ساز عشق حقیقی می داند از آن رو که در نوع مجازی اش معشوق، واحد است و با این شباهتش با عشق حقیقی می تواند به آن منتهی شود. تا اینجا باز اشتراکاتی را با برخی حکمای دیگر می بینیم. از اینجا به بعدش تفکیک او از دیگران آغاز می شود
صدرالمتألهین عشق را به مثابه یک خلق می داند، خلقی از جنس یک اثر هنری. از این رو ملاصدرا اصولا فرد و جامعه ای را واجد نیل به عشق پاک انسانی می داند که حس زیبایی شناسیک آن قوی باشد
آغاز عشق یک مواجهه است، مواجهه ای زیبایی شناسیک. این مواجهه خود نطفه شکل گیری عشق است که بر اساس حس زیبایی شناسی قوی فرد است. اینجای کار این نظر کانت و بسیاری دیگر که قایل به تفکیک بین زیبایی شناسی طبیعی و مصنوع است ذهن را وادار به واکنش می کند چرا که زیبایی شناسی طبیعی را رؤیت امر زیبا و زیبایی شناسی مصنوع را خلق امر زیبا می داند اما داستان ما ادامه دارد.
از اینجا به بعد ما با استحسان مواجه هستیم. استحسان که از پس از مواجهه اول آغاز می شود شامل تکرار مشاهدات، توارد نظرها و فکر و ذکر پس از این نظرهاست. آنچه که در فردی که قرار است معشوق شود به چشم فردی که قرار است عاشق شود جلب نظر می کند خود شامل شمایل معشوق، خوش ترکیبی او، اعتدال مجازش، خلق و خوی زیبای او، تناسب حرکات و افعال، غنج (شکل و صورتی از معشوق که موجب بهجت و سرور است) و دلال (شکل و حالت افاده زیبایی ها) معشوق است. در اینها ترکیبی از زیبایی های صوری و باطنی را می بینیم. پس از فکر و ذکر ناشی از تکرار مشاهدات در عاشق، عشق که آن التذاذ شدید است شکل می گیرد. درست از همین جا همه چیز به سمت خود عاشق برمی گردد و آن کار هنری که جان مایه عشق است صورت می پذیرد. عاشق شروع می کند آنچه را که از معشوق تا به اینجای کار درک کرده در درون خود انتقاش می کند. این انتقاش چیزی فراتر از یک به یادآوری معمولی و تصویرسازی صرف بر اساس صورت معشوق است. بستر این انتقاش قبلا باید آماده می شده و مواجهه با معشوق صرفا یافتن موجودی است که به آنچه که قبل از این در روح عاشق به عنوان یک انتظار نقش بسته بود پاسخ شایسته بدهد و اینجاست که ما ارزش تقویت حس زیبایی شناسیک را در فرد و بالطبع جامعه می فهمیم که هرچه قوی تر بوده باشد انسانی که آینه آن است والاتر می شود و رابطه هم کامل تر. از اینجا ما متوجه معشوق واحد می شویم که فرد مورد مواجهه عاشق صرفا بهانه ای برای زنده کردن آن معشوق درونی است و عشق هم عملی هنری که التذاذبخش است می باشد

پس از همه این ها اولین چیزی که ذهن مرا جلب خود کرد، تصور تجربه عاشقانه خود ملاصدرا بود

جامعه

2007-07-24T02:32:00.000+03:30

جامعه آیا اصالتا وجود دارد یا ما آن را ساخته و پرداخته ایم؟ و اگر وجود دارد و هویتی جمعی دارد شامل چه جمعی است؟
جمعی از افراد است؟ جمعی از دیگران است؟
جمعی از ماست؟ جمعی از شماست؟
جمعی از افرادی از یک جنس است؟ جمعی از افرادی است که نیمی از آنان یک جنس و نیمی دیگر افرادی از جنس مخالف است؟
جمعی از...؟
پاسخ هرکدام از ما به این سوالات و بسیار سوال دیگر تعیین کننده نوع ارتباط ما با دیگران است. و برآیند این پاسخ ها همان جامعه را می سازد
چه میزان روی پاسخ این سوالات فکر کرده ایم؟

دیگری

2007-07-16T01:52:00.000+03:30

دیگری کنار تو در اتوبوس می نشیند ، حواست به کیف پولت است که قاپیده نشود. دیگری کنار خیابان گدایی می کند، حس ترحمت گل می کند. دیگری با ماشین مدل بالا و کلی پز عبور می کند، حس تنفرت شعله می کشد. با دیگری به موضوعی می خندی، کیف می کنی. عاشق دیگری می شوی، احساس لذت می کنی. دیگری به تو ابراز علاقه می کند، احساس غرور می کنی . . . . دیگری خوب است؟

دوچرخه

2007-07-10T10:28:00.000+03:30

دوچرخه موجود جالبیست. طبق قانون اگر سوار دوچرخه باشی، سواره و اگر پیاده دوچرخه را در دست بگیری، پیاده محسوب می شوی

این امکان وجود دارد که در کمترین زمان هویت خود را در دوسوی هویت تعریف شده در قوانین راهنمایی و رانندگی با دوچرخه تعویض کنی

کلمه

2007-07-05T19:17:00.000+03:30

و خداوند کلمه را آفرید؟ کلامی که بر زبان من جاری می شود را خداوند آفریده؟
آمده که آخرین عضوی که پای دفاع سرسختانه خود از انسان در روز محشر می ماند زبان است
جالب آن که کلام حلقه واسط تفکر و عمل تلقی می شود: پندار نیک ، گفتار نیک ، کردار نیک که نتیجتا عمل میانه تری هم باید بگیرد: آزادی در عمل ، منطق در گفتار ، قانون در عمل
تزویر انسان ها در کلام آغاز می شود و همان جا هم به پایان می رسد ؛ جز این است؟
کلام زبان را می سازد یا زبان کلام را؟ یا اصلا بین این دو افتراقی هست؟ تفاوت و به دنبال آن فاصله بین این دو، پارادوکس ها را حل می کند. تزویر از زبان آغاز می شود و به آن هم ختم می شود. کلام پاک تر است از زبان؛ آن گاه آلوده می شود که ذهن هم

هرمنوتیک آیا وجود دارد؟

روزنامه نگار

2007-07-05T03:22:00.000+03:30

چند سال پیش بزرگی گفت فیلسوفان دوران باستان روزنامه نگاران امروزند از لحاظ رسالتی که بر دوش دارند

فلسفه ما اگر امروز مرده است می توان به زنده بودن روزنامه هایمان امید داشت. امروز اگر فیلسوفان و هنرمندان حال اصلاح و سرکشیدن شوکران ندارند دیگرانی چون روزنامه نگاران و دانشجویان باید در صف مقدم این مبارزه قربانی شوند در حالی که متفکران حتی زحمت پشتیبانی فکری هم به خود نمی دهند

اشتباه نکنید؛ امروز که این حرف ها را می زنم با چند سال قبل که مردم همه در فضای سیاسی پرتب و تابش شلوغ بازی می کردند تفاوت های زیادی دارد. آن روزها اگر مردم تحت تاثیر جو کارهایی بیش از انتظار انجام می داده اند امروز کمتر از مسوولیتشان ادای وظیفه می کنند. اما از سوی دیگر فقط روزنامه نگاران (حتی بیش از دانشجویان) مانده اند که بدون قصد انجام کارهای عجیب و غریب وظایفشان را انجام می دهند و البته در این راه هزینه های گزافی هم می پردازند

امروز پس از گذشت چند سال فرونشستن گرد و غبارهای سیاسی تنها اتفاق مشابهی که روی می دهد تحدید رسانه هاست. روزنامه نگاران قدیسان زمان ما نیستند ، صرفا از معدود کسانی هستند که در روزگار ما سعی دارند کارشان را انجام دهند

اما گاهی این حرف قدیمی قلقلکم می دهد که در روزگاری که همه کارهایشان را نادرست انجام می دهند انجام دادن کار درست، نادرست است

زحمت فکر کردنش پای شما

فرصت

2007-07-05T03:12:00.000+03:30

فرصت آغاز و پایان ندارد، لحظه است. لحظه گرچه متعلق به زمان است اما زمان ندارد. زمان شاید از لحظه ها تشکیل شده باشد اما آغاز و پایان دارد چون جاریست اما این بار جاری بودن قید می آفریند ، قید زمان. همیشه آنچه که حرکت می کند آزاد و آنچه که ساکن است مقید نیست. فرصت هم از این رو آزاد است و مادامی که از آن بهره ببریم از آزادی اش به نفع اختیار خود بهره برده ایم

دانشمند ، مهندس ، معمار

2007-07-05T02:32:00.000+03:30

نوشته بود

روزی دانشمند ، مهندس و معمار پای برج کلیسایی ایستاده بودند. فروشنده که آن ها را دیده بود و می شناخت به منظور تبلیغ فشارسنجی که آن را تازه در معرض فروش گذاشته بود دست هرکدامشان یکی از آن را داد که به وسیله آن ارتفاع برج کلیسا را محاسبه کنند. دانشمند به وسیله فشارسنج یکبار فشار هوا را در پای برج و بار دیگر بالای برج اندازه گیری کرد و به وسیله این اختلاف فشار ارتفاع برج را اندازه گیری کرد. مهندس ضمن تمسخر دانشمند بالای برج رفت و فشارسنج را از آن بالا به پایین رها کرد و سپس با محاسبه زمان سقوط فشارسنج ارتفاع برج را محاسبه کرد. معمار اما فشارسنج را در ازای دیدن نقشه های اصلی کلیسا به خادم آن جا بخشید

تجربه

2007-07-05T01:11:00.000+03:30

تجربه ناشی از حضور است. حضور ممکن است باواسطه باشد یا نه، پس تجربه هم. تماس هم نوعی از حضور است ، نوع خاصی از آن. دیدن هم. وشنیدن و سایرین از پنج گانه حواس. و گاه دو ، سه ، چهار و یا هر پنج تای آن ها
گاهی اما این حواس کافی نیستند؛ دیگری می آید. دیگری حس نیست، هوش است. از حواس نیست ، احساس است. عکس پنج گانه ها مطلق نیست و . . . دیگری خوب است؟

صندلی های وایمار

2007-07-04T23:40:00.000+03:30

نمی دانم قبل از این ، این دو صندلی را دیده بودید یا نه. این دو صندلی در پارکی در کشور آلمان به یادبود ایده گفتگوی تمدن ها یکی در سمت غرب و رو به شرق و دیگری در جانب غرب و رو به سمت شرق ساخته شده اند که با حضور سید محمد خاتمی رییس جمهور وقت ایران و مبدع این ایده پرده برداری شدند

شاید اشکالمان این باشد که ایده ها ، سخن ها و رفتار را صرفا وابسته می کنیم به افراد که در غیر این صورت فرصت برای محاورات بیشتری داشتیم